Baharan

همه گروه های دانشجويی، آرمانخواه و عدالت طلب می دانست، به سرعت از موضع دفاع از دولت و شعارهايی نظير «مخالف هاشمی دشمن پيغمبر است» دست کشيد و نقد و افشاگری عليه دولت را جايگزين آن کرد. اين تغييرات به شکلی آشکار در روند نشريه ارگان اين تشکل يعنی «پيام دانشجو» آشکار شد.

نشريه ای که در ابتدا به نام «پيام دانشجوی بسيجی» انتشار می يافت و پس از مدتی پسوند «بسيجی» آن حذف شد. «پيام دانشجو» با انتشار گزارش هايی از آنچه که مفاسد اقتصادی موجود در جامعه معرفی می کرد، شديدترين انتقادها از عملکرد دولت رفسنجانی در بخش اقتصادی را در ميان نشريات آن زمان منعکس می ساخت.انتقادهای «پيام دانشجو» عليه دولت رفسنجانی در آن زمان تنها با ماهنامه «صبح» قابل مقايسه بود. نشريه ای که توسط «مهدی نصيری» مديرمسئول سابق روزنامه کيهان منتشر می شد و وزرای دولت رفسنجانی برای مقابله با آن راهی جز کشاندن چندباره وی به دادگاه نمی يافتند که آن نيز با دفاعيات نصيری بی نتيجه می ماند.عملکرد «پيام دانشجو» که با استقبال زيادی مواجه شده بود منجر به آن شد که در زمينه توزيع آن مشکلاتی به وجود آيد به طوری که در برخی نقاط کشور به شکل مخفيانه در اختيار مخاطبانش قرار می گرفت. اين مسائل در نهايت به توقيف نشريه منجر شد.

اما اين امر نيز مانع فعاليت گروه طبرزدی نشد، چرا که آنان نشريه داخلی خود يعنی «ندای دانشجو» را به عنوان جايگزين و به شکلی مخفيانه اما با تيراژ گسترده منتشر کردند و همان مطالب را با لحنی صريح تر برای مخاطبان خويش ارائه کردند.در اين شرايط جناح راست فرصت را مناسب ديد تا با توجه به شکافی که ميان گروه طبرزدی با کارگزاران افتاده بود و اين اختلاف با اختلاف راستگرايان و دولت رفسنجانی در زمان شکل گيری مجلس پنجم همزمان شده بود، نوعی همگرايی را ميان خود با گروه طبرزدی به وجود آورد و از نفوذ اين جريان در ميان جوانان و افکار عمومی که عليه سياست های دولت بود استفاده کند. در اين زمينه حتی شايعه هايی مبنی بر دعوت محافظه کاران برای همراهی گروه طبرزدی با آنان در انتخابات رياست جمهوری۷۶ منتشر شده است اما اين دعوت پاسخ مثبت پيدا نکرد؛ چرا که ديگر گروه طبرزدی راهی جديد را برگزيده بود. راهی که در آن نه همراهی با دولت رفسنجانی ديده می شد و نه بهره گيری از ايدئولوژی جريان های راست.

اين راه جديد خود را پس از تحولات فضای سياسی در سال ۷۶ بيشتر نشان داد. راه برگزيده گروه طبرزدی نه با چپگرايان و نه راستگرايان درون حاکميت نبود، بلکه به تدريج متوجه طيف هايی از نيروهای اپوزيسيون می شد که کمترين نزديکی را با ساختار موجود سياسی داشتند. بدين شکل گروه طبرزدی ابتدا با ملی گرايان و سپس طيف هايی از مشروطه خواهان نزديک شدند تا در اين روند گروهی که قرار بود راست روی پيشه کند، از انتهای چپ روی نيز بگذرد.

اين نزديکی و همراهی در جريان حوادث کوی دانشگاه که به بازداشت چند تن از اعضای اين گروه به جرم همراهی با ضدانقلاب منجر شد، خود را بيشتر نشان داد. پس از حوادث کوی دانشگاه تهران، گروه طبرزدی با انشعاب هايی مواجه شد و گروه هايی ديگر نيز به آن گرايش يافتند و در اين مدت جمعاً تحت عنوان «جبهه دموکراتيک ايران» فعاليت کرده اند. اين جبهه از شعارهايی نظير رفراندوم حمايت می کند و شکل رفتارهای آن بيشتر مبتنی بر اعتراضات و تحصن های خيابانی است. نشرياتی نظير «هويت خویش» و روزنامه «گزارش روز» نيز در سال های پس از دوم خرداد از سوی اين جريان منتشر شده که آنها نيز با توقيف و تعطيل مواجه شده اند. همان طور که اغلب اعضای فعال اين تشکل در اين سال ها با اتهام هايی نظير «اقدام عليه امنيت ملی» در زندان به سر برده اند. بدين شکل حکم انحلال اتحاديه انجمن های اسلامی دانشجويان و دانش آموختگان در حالی صادر شد که اين گروه از سوی هيچ يک از جريان های سياسی درون نظام حمايت نمی شد و هريک از آنها نگاهی منفی به آن داشتند. نگاه مشکوک اصلاح طلبان که آنها را هنوز به نوعی وابسته به محافظه کاران می شناسند و معتقدند که تحرکات خيابانی گروه طبرزدی زمينه های سرکوب را به وجود می آورد و نگاه محافظه کاران که اين تشکل را ضدامنيتی و برانداز می شناسند.

با اين حال انحلال گروه طبرزدی می تواند برای گروه های منتقد سياسی و حتی اصلاح طلبان نگران کننده باشد و نشانه ای از زمينه سازی برای اقدامات جديد جهت انحلال و برخورد با گروه ها و تشکل ها به حساب آيد.

به ويژه آنکه در ماه های اخير اخباری در مورد تلاش برای انحلال دفتر تحکيم وحدت و حتی شايعاتی در مورد جبهه مشارکت و سازمان مجاهدين انقلاب منتشر شده است. اين نگرانی شايد از آن رو بيشتر باشد که دادگاه انقلاب انحلال گروه طبرزدی را به خواست کميسيون ماده ۱۰ احزاب معرفی کرده و اين کميسيون نيز در جلسه اخير خود که روز شنبه برگزار شد اجرايی شدن «بعد نظارتی» فعاليت های خويش را مورد تاکيد قرار داده است. کميسيونی که به دنبال آغاز به کار مجلس هفتم اکثريت آن در اختيار محافظه کاران قرار گرفته است.

بیانیه جمعی ازفعالین دانشجویی دانشگاه امام رضا د رمورد فضای فرهنگی دانشگاه امام رضا(ع) مشهد

سایت دانشجویان دانشگاه امام رضا http://www.sefr.net

ما جمعی از دانشجویان دانشگاه امام رضا (ع)مشهد با توجه به شرایط به وجود آمده در چند وقت اخیر در دانشگاه امام رضا که باعث پدید آمدن نوعی فضای بسته فرهنگی،آموزشی در دانشگاه شده لازم دیدیم تا مسائلی را در مورد این فضای رخوت وار بگوییم تا دیگران هم نسبت به شرایطی که ما در آن قرار داریم اطلاعی هرچند اندک پیدا کنند.

زمانی که در وهله اول به دانشگاه امام رضا می نگریم انتظار وامیدمان نسبت به یک دانشگاه به یاس مبدل می گردد.ما این دانشگاه را فاقد جنب و جوشهای دانشجویی وتحرکات لازم این قشر می بینیم. دانشجویان بی تفاوت از کنار هم می گذرند، به هم نگاه نمی کنند، نسبت به هم بدبین اند، در رویاهای خود غوطه ورند و منتظر آن که هرچه زودتر کلاسها تمام شود و اززیر بار این همه فشارخلاص گردند.اوقات فراغت خود را دور باغچه ای کوچک می نشینند که انسان را به یاد پیرمردها وبازنشسته هایی می اندازد که در یک پارک می نشینند و مردان اغراق می کنند وزنان غیبت. فعالیتهای دانشجویی تنها به بسیج و کانون مذهبی خلاصه می شود. دانشجویان اجازه دارند زمان فراغت خود رادر دعای عهد و فعالیت روز دحوالارض و... بگذرانند ومنتظر زیارت صبح پنشنبه باشند.این جوانان وقتی در این دانشگاه هستند برنامه ای دیگر نخواهند داشت وباید چهار سال رابا این شرایط بسازند وحق اعلام خواسته هایشان را دردانشگاه ندارند.درجامعه دانشگاهی ما وبعد از انقلاب فرهنگی در دانشگاهها حداقل هایی برای دانشگاه ها در نظر گرفته شد که دانشگاه امام رضا همان حداقل را از دانشجویانش گرفته و عملا اجازه هیچ نوع فعالیت و حرکت دیگری را به دانشجویانش نمی دهد و دانشجویان همیشه باید منتظر این جواب باشند که این دانشگاه زیر نظر آستان قدس رضوی است و آستان قدس قسمت اعظمی از هزینه های مالی این دانشگاه را تامین می کند.(حدود 400 میلیون تومان).

ما در اینجا نیازی نمی بینیم که با ضرب و تقسیم و بررسی هزینه سالانه ی دانشگاه و مقدار شهریه ای که از دانشجویان اخذ میشود ثابت کنیم که دانشگاه سود ده است.- اصلا در این قضیه کمک استان قدس را هم حساب نخواهیم کرد.-

فقط این نکته را میگوییم که مسئولان دانشگاه های غیر انتفاعی سجاد،خیام و دیگر موسسات غیر دولتی-غیر انتفاعی در مشهد لاجرم در حد معجزه عمل میکنند که دقیقا با گرفتن همین شهریه از دانشجویانشان (تقریبا با همین مقداردانشجو)دانشگاه های خود را به صورت سود ده اداره میکنند .

پس این همه کمک و... به کجا میرود؟چرا مسئولان یک خط در میان می گویند که آستان قدس قسمت زیادی از هزینه های دانشگاه را تامین می کند. به هیچ وجه هدف ما مقایسه دانشگاه های سجاد وخیام و... با امام رضا نیست. سخن ما فقط دانشگاه غیرانتفاعی امام رضا است، دانشگاهی که شورای صنفی، انجمن اسلامی، جهاد دانشگاهی، کانون های فرهنگی و هنری،انجمن علمی وحتی معاونت آموزشی ندارد.